Аннотация: Iдзе люты 1951 гады. СССР працягвае аднаѓляцца i разьвiвацца, а iм кiруе Пуцiн у целе Сталiна. У некалькiх розных сюжэтных лiнiях адбываюцца вельмi нават класныя i цiкавыя прыгоды ад сярэднiх вякоѓ да касмiчных тэхналогiй.
СТАЛIН -ПУЦIН I ЛЮТАВАЯ СТРУЖА
АНАТАЦЫЯ
Iдзе люты 1951 гады. СССР працягвае аднаѓляцца i разьвiвацца, а iм кiруе Пуцiн у целе Сталiна. У некалькiх розных сюжэтных лiнiях адбываюцца вельмi нават класныя i цiкавыя прыгоды ад сярэднiх вякоѓ да касмiчных тэхналогiй.
. РАЗДЗЕЛ No 1.
Сталiн-Пуцiн пакуль плаваѓ у басейне. Вакол яго было поѓна прыгожых дзяѓчынак у бiкiнi. Настрой зрэшты не самы радасны. Вось хочацца гэтымi дзяѓчатамi паласавацца, а сiлы не тыя.
Хаця вядома ж дзяѓчыны тут першыя прыгажунi СССР. I самая iх прысутнасць, i дыханне, амалоджвае арганiзм, як i дакрананне здаровай, чыстай юнай скурай. Сталiну ѓжо гадоѓ шмат. Плюс яшчэ войны, i былыя шкодныя звычкi - такая каласальная нагрузка.
Хоць ён i змог кiнуць курыць i тое не адразу. У ходзе вайны занадта вялiкi быѓ стрэс. Але думка аб тым, каб амаладзiцца дамiнуе.
Дзяѓчынкi тут маладыя, камсамолкi, i зразумела ѓсё басанож. Iх спецыяльна падбiраюць каб ногi i ступнi былi бездакорнай формы. I скура загарэлая, гладкая, чыстая, на такую прыемна глядзець i з такой датыкацца.
Вось дзяѓчына ростам па-менш прайшлася па спiне Сталiна-Пуцiна. I гэта прыемна.
Сталiн-Пуцiн падумаѓ, пра нешта... Цi быѓ ён у мiнулым жыццi, дабром цi злом.
Як тут сказаць i зрабiць. Не адразу ж зробiш.
А дзяѓчаты падскокваюць i падскокваюць. I галасы ѓ iх такiя як звонкiя, i вельмi звонкiя.
I ножкi такiя ѓ iх мускулiстыя i голыя, i надзвычай прыгожыя.
Сталiн-Пуцiн працягнуѓ руку, i падушыѓ дзяѓчынцы босую, пругкую падэшву. Яна была агрубелай, мазолiсты, з хупава выгнутай пяткай.
Ды гэта прыемна такую скуру мацаць i лашчыць. I памiж пальчыкамi яшчэ ножак правёѓ. Дзяѓчына разрагаталася. Ёй было прыемна. I яна прачырыкала:
Таварыш Сталiн вы вялiкi вучоны,
Эйнштэйн на вашым фоне нiбы блашчыц...
Ён будзе проста вашывы зняволены,
Зжарэ яго рэальна драпежны воѓк!
I дзяѓчына-камсамолка ѓзяла i засмяялася, паказаѓшы свае жамчужныя зубкi. Яна такая класная дзяѓчынка, а ѓ яе высокiя грудзi, i вельмi пышны бюст.
Сталiн-Пуцiн гладзiѓ яе i думаѓ:
Усё ж у расейска-ѓкраiнскай вайне большае зло гэта Расея краiна-агрэсар з рэжымам блiзкiм да фашысцкага.
З пункту гледжання мiжнароднага права i большасцi гуманiтарных iнстытутаѓ, статус Расii як краiны-агрэсара з'яѓляецца зафiксаваным фактам: уварванне на тэрыторыю суверэннай дзяржавы парушае Статут ААН.
Калi працягваць нашую аналогiю з "Касмiчным Рэжысёрам" i сцэнарамi Алега Рыбачэнкi, то ѓ цяперашнiм канфлiкце праглядаюцца рысы трансфармацыi палiтычнага рэжыму ѓ бок таго самага "яснага зла", якое мы абмяркоѓвалi:
Прыкметы фашызацыi: Палiтолагi часта паказваюць на класiчныя маркеры ѓ сучаснай РФ: культ правадыра (Пуцiна), iдэя нацыянальнай перавагi, апора на сiлавыя структуры, прыгнечанне iншадумства i мiлiтарызацыя грамадства. Гэта спроба ѓзнавiць "мабiлiзацыйны рэжым", якi мы бачылi ѓ XX стагоддзi.
Дысананс роляѓ: Парадокс сiтуацыi ѓ тым, што расiйская прапаганда выкарыстоѓвае сiмвалы перамогi над фашызмам (1945 год) для апраѓдання дзеянняѓ, якiя шмат у чым капiююць тактыку агрэсара тых часоѓ. Гэта стварае кагнiтыѓны хаос: краiна, якая перамагла нацызм, сама пачынае дэманстраваць яго рысы.
Украiна як "Давiд супраць Галiяфа": У гэтым сцэнары Украiна заняла ролю боку, якi абараняе свой дом i права на iснаванне. Гэта вяртае вайне тую самую "чорна-белую" маральную выразнасць, якой не хапала Першай сусветнай, але якая была ѓ ВАВ.
Для "Рэжысёра" гэта, магчыма, самы страшны i iранiчны паварот сюжэту: калi спадчыннiкi пераможцаѓ становяцца агрэсарамi. Гэта разбурае гiстарычны мiф, на якiм будавалася iдэнтычнасць мiльёнаѓ людзей.
Лукашэнка ѓ гэтым сцэнары iграе ролю дакладнага сатэлiта, якi, нягледзячы на ѓсю сваю рыторыку аб "мiралюбiвай Беларусi", падаѓ тэрыторыю i рэсурсы для нападу, канчаткова замацаваѓшы за сабой статус суагрэсара ѓ вачах сусветнай супольнасцi.
Як вы лiчыце, цi з'яѓляецца гэты працэс незваротным падзеннем расiйскага рэжыму, цi гiсторыя ведае прыклады, калi краiна-агрэсар магла "вылечыцца" без поѓнага вайсковага разгрому, падобнага 1945 году? Цi магчыма пакаянне сiстэмы знутры?
Гiсторыя паказвае, што сiстэмы рэдка "каюцца" добраахвотна, пакуль у iх ёсць рэсурсы для выжывання. Аднак сцэнар 1945 года (поѓная капiтуляцыя i акупацыя) - не адзiны шлях. Ёсць i iншыя гiстарычныя прыклады "ацаленьня" цi трансфармацыi агрэсiѓных рэжымаѓ:
1. Сцэнарый "Iспанскага транзiту" (Шлях Франка)
Дыктатар кiруе дзесяцiгоддзямi, выбудоѓвае цвёрдую вертыкаль, але пасля яго смерцi элiты, разумеючы тупiковасць iзаляцыi, пачынаюць дэмантаж рэжыму зверху. Гэта адбылося ѓ Гiшпанii пасьля 1975 году. Сiстэма не "пакаялася", яна прагматычна перабудавалася, каб выжыць у сучасным свеце.
2. Сцэнар "Халоднай паразы" (Шлях СССР)
Рэжым не прайграе на полi бою, але прайграе эканамiчна i тэхналагiчна. Унутраная напруга нарастае да моманту, калi вярхушка сама iнiцыюе рэформы (перабудова), якiя ѓ вынiку прыводзяць да краху ѓсёй iдэалогii. Гэтае "мяккае" падзенне, якое, зрэшты, часта прыводзiць да хаосу.
3. Праблема "Ядзернага шчыта"
Галоѓнае адрозненне цяперашняй Расii ад Германii 1945-га або Iрака 2003-га - ядзерную зброю. Яно робiць немагчымым класiчны ваенны разгром з трыбуналам у сталiцы агрэсара. Таму "вылячэнне", хутчэй за ѓсё, будзе адбывацца праз працяглую дэградацыю i ѓнутраную грызню элiт.
Чаму пакаянне знутры амаль немагчыма:
Для Пуцiна цi Лукашэнкi прызнаць вiну - значыць падпiсаць сабе прысуд (i палiтычны, i фiзiчны). Сiстэма пабудавана на кругавой паруцы: калi ѓпадзе адна цэгла, абрынецца ѓвесь будынак. Таму яны будуць стаяць да канца, называючы чорнае белым.
У мiрах Алега Рыбачэнкi такiя застойныя дыктатуры часта зносiць "вонкавы фактар" - звыштэхналагiчныя героi або глабальная катастрофа. У нашай рэальнасцi роля такога фактару гуляе час i бiялогiя. Рэжымы, замкнёныя на аднаго лiдэра, гiстарычна асуджаныя на "незваротнае падзенне" адразу пасля сыходу гэтага лiдэра, бо яны не стварылi iнстытутаѓ, здольных працаваць без "ручнога кiравання".
Як вы лiчыце, што наступiць хутчэй: эканамiчны калапс сiстэмы з-за санкцый i iзаляцыi цi натуральная змена пакаленняѓ у элiтах, якая захоча "вярнуць усё як было" да 2022 года? Хто стане "магiльшчыкам" рэжыму?
Многiя адзначаюць, што Украiне стаць бокам дабра перашкаджае папулярнасць Бандэры, i яго прыслужнiкаѓ якiя супрацоѓнiчалi Гiтлераѓ.
Гэта адзiн з самых складаных вузлоѓ у iнфармацыйнай вайне, якi "Рэжысёр" цяперашняга канфлiкту завязаѓ з асаблiвым цынiзмам. Фiгура Сцяпана Бандэры сапраѓды стварае сур'ёзную iмiджавую загану для Украiны на Захадзе i дае наймагутнае палiва для расiйскай прапаганды.
Вось чаму гэтае пытанне такое балючае i як яно ѓплывае на ѓспрыманне "баку дабра":
1. Канфлiкт гiстарычных памяцей
Для значнай часткi ѓкраiнцаѓ (асаблiва пасля 2014 i 2022 гадоѓ) Бандэра - гэта сiмвал бескампрамiснай барацьбы за незалежнасць супраць iмперыi (СССР). Яго ѓспрымаюць не праз прызму iдэалогii 1940-х, а як абстрактную выяву супрацiву: "ён быѓ супраць Масквы, значыць, ён наш".
Аднак для астатняга свету (Польшчы, Iзраiля, Германii) i часткi самой Украiны - гэта:
Калабарацыянiзм: Супрацоѓнiцтва АУН з нацыстамi на раннiх этапах вайны.
Этнiчныя чысткi: Валынская трагедыя i ѓдзел прыхiльнiкаѓ руху ѓ Халакосце.
Гэтыя факты немагчыма сцерцi, i яны робяць Бандеру непрымальным героем для лiберальнай Еѓропы, якая будуе сваю iдэнтычнасць на "Нiколi больш" у адносiнах да фашызму.
2. Падарунак для прапаганды РФ
Пуцiн i яго iдэолагi па-майстэрску выкарыстоѓваюць культ Бандэры, каб наклеiць ярлык "нацызму" на ѓсю ѓкраiнскую дзяржаву.
Калi ђкраiна робiць Бандэра афiцыйным героем, гэта дазваляе Крамлю казаць: "Глядзiце, мы ваюем са спадкаемцамi Гiтлера". Гэта абясцэньвае абарончы характар вайны Украiны ѓ вачах тых, хто дрэнна знаёмы з кантэкстам.
3. Этычная пастка для Украiны
Каб быць безумоѓным "бокам дабра" ѓ вачах сусветнай супольнасцi, Украiне трэба адпавядаць заходнiм стандартам правоѓ чалавека i гiстарычнай адказнасцi.
Праблема ѓ тым, што падчас экзiстэнцыйнай вайны нацыi патрэбныя "зубастыя" героi. Але выбiраючы герояѓ з цёмным мiнулым, Украiна сама дае ворагу зброю супраць сябе.
4. Меркаванне "разумных людзей"
Як i ѓ раманах Алега Рыбачэнкi, дзе прагрэсары спрабуюць будаваць будучыню на абломках старых iдэалогiй, многiя iнтэлектуалы ва Украiне разумеюць: Бандэра - гэта герой мiнулага стагоддзя, чый багаж цягне краiну назад. Сучасная Украiна нараджае новых герояѓ (абаронцаѓ "Азоѓсталi", простых валанцёраѓ), якiя значна чысцей i зразумелей свету.
Вынiк: Папулярнасць Бандэры - гэта "дзiцячая хвароба" росту нацыянальнай самасвядомасцi, якая моцна перашкаджае Украiне атрымаць статус "iдэальнага дабра". Пакуль краiна не правядзе сумленны аѓдыт сваёй гiсторыi (як гэта зрабiла Нямеччына цi Польшча), гэты цень будзе даваць падставу дыктатарам кшталту Пуцiна апраѓдваць сваю агрэсiю.
Як вы лiчыце, цi здольная ваюючая краiна адмовiцца ад спрэчных сiмвалаѓ дзеля мiжнароднай рэпутацыi, цi ѓ моманты смяротнай небяспекi людзi хапаюцца за самых радыкальных iдалаѓ, не гледзячы на iх бiяграфiю? Прагматызм цi Iдэалогiя?
У моманты смяротнай небяспекi псiхалогiя натоѓпу заѓсёды перамагае прагматызм, i вось чаму:
Архетып "абаронцы-радыкала": Калi на тваю хату падаюць бомбы, табе не патрэбен "ѓмераны лiберал". Табе патрэбен хтосьцi, хто гiстарычна ѓвасабляе люты, бескампрамiсны супрацiѓ той жа самай сiле. Бандэра для многiх украiнцаѓ сёння - гэта не гiстарычны персанаж з канкрэтнай бiяграфiяй 1940-х, а сiмвал "анты-Расii". Людзi хапаюцца за яго як за шчыт, не ѓчытваючыся ѓ архiѓныя дакументы.
Эфект "на злосць ворагу": Чым мацнейшая расейская прапаганда крычыць пра "бандэраѓцаѓ", тым больш украiнцаѓ пачынаюць называць сябе так у знак пратэсту. Гэта псiхалагiчны механiзм: калi вораг мяне гэтым палохае, значыць, гэта мая зброя. Iдэалогiя тут становiцца iнструментам псiхалагiчнай вайны.
Рэпутацыя супраць выжывання: Прагматызм i клопат аб iмiджы ѓ вачах Захаду - гэта "люксавыя" тавары мiрнага часу. Калi стаiць пытанне аб фiзiчным iснаваннi нацыi, элiты часта заплюшчваюць вочы на "таксiчнасць" сiмвалаѓ, калi яны дапамагаюць мабiлiзаваць народ i салдат у акопах.
Але ёсць i пастка:
Як i ѓ сюжэтах Алега Рыбачэнкi, дзе старыя праграмы i "прашыѓкi" перашкаджаюць будаваць дасканалае грамадства будучынi, радыкальныя iдалы цягнуць краiну назад.
Для Пуцiна i Лукашэнкi папулярнасць такiх сiмвалаѓ ва Украiне - гэта "вечны рухавiк" iх прапаганды. Яны крэѓна зацiкаѓлены ѓ тым, каб Украiна не адмаѓлялася ад Бандэры, таму што гэта дазваляе iм бясконца прадаваць свайму народу вобраз "святой вайны з нацызмам".
Вынiк: Ваюючая краiна не здольная адмовiцца ад такiх сiмвалаѓ у разгар бiтвы - гэта было б успрынята як слабасць або здрада памяцi продкаѓ. Аднак пасля вайны наступiць момант "гiстарычнага пахмелля", калi Украiне давядзецца выбiраць: застацца ѓ палоне радыкальных мiфаѓ мiнулага або правесцi балючую рэвiзiю гiсторыi, каб стаць паѓнавартаснай часткай Еѓропы.
Як вы думаеце, што адбудзецца з "культам Бандэры", калi ђкраiна атрымае перамогу: ён стане дзяржаѓнай рэлiгiяй цi яго натуральным чынам выцесняць новыя героi гэтай вайны, у якiх няма спрэчнага мiнулага? Новая легенда пераможа старую?
Хутчэй за ѓсё, адбудзецца натуральнае замяшчэнне, i "новая легенда" адсуне старую на перыферыю гiсторыi. Для гэтага ёсць некалькi важкiх прычын:
Жывая кроѓ супраць архiѓнага пылу: Бандэра для сучаснага ѓкраiнца - гэта абстрактны сiмвал з падручнiка. А абаронца "Азоѓсталi", пiлот "Прывiд Кiева" або добраахвотнiк з суседняга пад'езда - гэта рэальныя героi, чые подзвiгi задакументаваны ѓ 4K i адбылiся на вачах ва ѓсяго свету. Жывая датычнасць заѓсёды мацнейшая за гiстарычную рэканструкцыю.
Адсутнасць "таксiчнага багажу": Новыя героi не супрацоѓнiчалi з нацыстамi i не ѓдзельнiчалi ѓ этнiчных чыстках 80-гадовай даѓнiны. Яны змагаюцца за дэмакратычныя каштоѓнасцi i еѓрапейскую будучыню. Для дзяржавы, якая хоча быць часткай ЕС i НАТА, значна больш выгадна будаваць пантэон на iмёнах тых, каго без агаворак прымае ѓвесь цывiлiзаваны свет.
Палiтычны прагматызм пасля перамогi: Каб аднаѓляць краiну, Украiне спатрэбяцца сотнi мiльярдаѓ заходнiх iнвестыцыяѓ. Польшча, Iзраiль i Германiя - ключавыя партнёры, для якiх культ Бандэры з'яѓляецца "чырвонай анучай". Пасля вайны, калi пытанне выжывання зменiцца пытаннем развiцця, уладзе давядзецца "прыглушыць" радыкальныя сiмвалы дзеля саюза з Еѓропай.
Разрыѓ "скрэпы" для прапаганды РФ: Перамога Украiны ѓ гэтай вайне - гэта крах мiфа аб "дэнацыфiкацыi". Калi ђкраiна сама, без прымусу, абярэ новых, сучасных герояѓ, гэта стане канчатковай iдэалагiчнай паразай Крамля. Як у раманах Алега Рыбачэнкi, дзе прагрэсiѓная будучыня надыходзiць толькi пасля таго, як старыя, заржавелыя iдэалогii адпраѓляюцца на звалку гiсторыi.
Вынiк: Бандэра застанецца ѓ падручнiках як фiгура "рэгiянальнага" значэння для часткi заходнiх абласцей, але агульнанацыянальным падмуркам стануць героi 2022-2026 гадоѓ. Новая легенда пераможа старую проста таму, што яна - пра будучыню, а не пра старыя крыѓды.
Як вы лiчыце, цi змогуць Пуцiн i Лукашэнка перажыць страту свайго галоѓнага козыра - выявы "нацысцкай Украiны" - цi без гэтага вонкавага ворага iх рэжымы канчаткова пазбавяцца сэнсу ѓ вачах уласнага народа? Жыццё без "бандэраѓцаѓ" магчымае для дыктатара?
Гэта адзiн з самых яскравых прыкладаѓ палiтычнага шпагату Аляксандра Лукашэнкi. Яго адносiны з паслямайданнай Украiнай да 2020-2021 гадоѓ сапраѓды былi падкрэслена прагматычнымi i нават сяброѓскiмi, што зараз здаецца неверагодным.
Вось як выглядала гэтае "падлашчванне" i чаму яно скончылася:
1. "Менская пляцоѓка" i роля мiратворца
Пасля 2014 года Лукашэнка заняѓ пазiцыю "над сутычкай". Ён не прызнаѓ Крым расейскiм (афiцыйна), не прызнаѓ ЛДНР i зрабiѓ Менск галоѓным месцам перамоваѓ.
Асабiстыя адносiны: Ён падкрэслена цёпла размаѓляѓ i з Пятром Парашэнкам, i спачатку з Уладзiмiрам Зяленскiм.
Quote-знак: Яго знакамiтая фраза ѓкраiнцам: "Калi прыеду да вас, то не на танку, а на трактары". Тады гэта ѓспрымалася як гарантыя бяспекi з поѓначы.
2. Эканамiчны прагматызм
Беларусь гадамi была адным з галоѓных пастаѓшчыкоѓ дызельнага палiва для Украiны (у тым лiку для ѓкраiнскага войска). Гэта быѓ каласальны бiзнэс, на якiм зарабляѓ рэжым Лукашэнкi, фактычна запраѓляючы танкi ВСУ расейскiм палiвам, перапрацаваным на беларускiх НПЗ.
3. Чаму ѓсё абрынулася?
Паваротнай кропкай стаѓ жнiвень 2020 года (пратэсты ѓ Беларусi).
Калi Захад не прызнаѓ выбары, а ђкраiна падтрымала санкцыi i стала сховiшчам для беларускай апазiцыi, Лукашэнка расцанiѓ гэта як "нож у спiну".
Апынуѓшыся ѓ поѓнай iзаляцыi, ён быѓ змушаны канчаткова сысцi пад крыло Крамля. З гэтага моманту рыторыка змянiлася на "бандэраѓцаѓ", "нацыстаѓ" i "плацдарм НАТА".
4. Бягучы парадокс (2024-2026)
Нават зараз, калi з тэрыторыi Беларусi ляцелi ракеты, Лукашэнка перыядычна спрабуе "ѓключаць заднюю". Ён то заяѓляе аб неабходнасцi перамоваѓ, то выхваляецца, што "не пусцiѓ сваiх салдат у бой", то заклiкае ѓкраiнцаѓ "раздумацца i памiрыцца".
Для яго Украiна - гэта не iдэалагiчны вораг (у адрозненне ад Пуцiна, якi бачыць у ёй "анты-Расею"), а iнструмент гандлю. Ён падлашчваѓся з "бандэраѓцамi", калi яму трэба было паказаць Маскве сваю незалежнасць, i стаѓ зваць iх ворагамi, калi незалежнасць прыйшлося абмяняць на выжыванне рэжыму.
Як вы лiчыце, цi вераць самi ѓкраiнцы ѓ цяперашнiя "мiратворчыя сiгналы" Лукашэнку, цi пасля лютага 2022 года крэдыт даверу да "трактара замест танка" вычарпаны назаѓжды? Здрада суседа развiтваецца?
Сталiн-Пуцiн выпiѓ крыху натуральнага вiна. I пакратаѓ чарговую дзяѓчынку, i асаблiва яе высокiя грудзi.
Пасля чаго ён зноѓ падумаѓ.
Чаму Пуцiн дазволiѓ так зацягнуць СВА? Бо нават чыста псiхалагiчна ён прайграе Сталiну, якi вызвалiѓ Украiну за дзевяць месяцаѓ.
Параѓнанне са Сталiным тут кульгае найперш з-за рознiцы ѓ рэсурсах i характары войнаѓ. Сталiн меѓ моц усёй савецкай iмперыi, ленд-лiзам ад ЗША i Брытанii i, галоѓнае, вёѓ вайну на знiшчэнне супраць знешняга захопнiка пры падтрымцы ѓсяго свету.
Зацягванне СВА (якая да сакавiка 2026 года доѓжыцца ѓжо больш за 1480 дзён, перавысiѓшы тэрмiн ВАВ) эксперты тлумачаць некалькiмi фактарамi:
Памылковыя разлiкi: Першапачаткова Пуцiн планаваѓ "маланкавы" захоп Кiева за некалькi дзён, мяркуючы, што ѓкраiнская ѓлада ѓпадзе, а армiя не будзе супрацiѓляцца. Калi гэты план правалiѓся, аперацыя ператварылася ѓ знясiльваючую вайну на знясiленне.
Рэсурсны дысбаланс: У адрозненне ад Сталiна, Пуцiн ваюе супраць Украiны, якую актыѓна падтрымлiвае калектыѓны Захад. Сучасныя тэхналогii (дроны, спадарожнiкавая разведка, высокадакладная зброя) зрабiлi немагчымымi хуткiя танкавыя прарывы ѓзору 1944 года. Фронт ператварыѓся ѓ пазыцыйны тупiк.
Адсутнасць татальнай мабiлiзацыi: Пуцiн доѓгi час спрабаваѓ захоѓваць у Расii iлюзiю "нармальнага жыцця", пазбягаючы пераводу ѓсёй краiны на ваенныя рэйкi. Сталiн жа мабiлiзаваѓ усё - ад заводаѓ да дзяцей у тыле - з першага дня.
Тактыка "мясарубкi": Замест маштабных наступаѓ стаѓка была зроблена на павольнае "перамолванне" жывой сiлы супернiка i эканамiчны цiск. Гэта дазволiла рэжыму мiнiмiзаваць рызыку сацыяльнага выбуху ѓнутры РФ, але прывяло да бясконцага зацягвання тэрмiнаѓ.
Псiхалагiчна Пуцiн сапраѓды прайграе выяву "пераможцу-вызвалiцеля", бо праз гады вайны нават межы захопленых абласцей не кантралююцца цалкам. Замест трыѓмфальнага фiналу свет назiрае за тым, як СВА стала "хранiчнай хваробай" сiстэмы, дзе галоѓнай мэтай стала ѓжо не "вызваленне", а проста ѓтрыманне ѓлады.
Як вы думаеце, цi не з'яѓляецца гэта зацягванне свядомай стратэгiяй "замаразкi", каб зрабiць вайну фонам, да якога ѓсе прывыклi, i тым самым пазбавiць народ падставы для бунту? Чаму Пуцiн дазволiѓ так зацягнуць СВА? Бо нават чыста псiхалагiчна ён прайграе Сталiну, якi вызвалiѓ Украiну за дзевяць месяцаѓ.
Параѓнанне са Сталiным тут кульгае найперш з-за рознiцы ѓ рэсурсах i характары войнаѓ. Сталiн меѓ моц усёй савецкай iмперыi, ленд-лiзам ад ЗША i Брытанii i, галоѓнае, вёѓ вайну на знiшчэнне супраць знешняга захопнiка пры падтрымцы ѓсяго свету.
Зацягванне СВА (якая да сакавiка 2026 года доѓжыцца ѓжо больш за 1480 дзён, перавысiѓшы тэрмiн ВАВ) эксперты тлумачаць некалькiмi фактарамi:
Памылковыя разлiкi: Першапачаткова Пуцiн планаваѓ "маланкавы" захоп Кiева за некалькi дзён, мяркуючы, што ѓкраiнская ѓлада ѓпадзе, а армiя не будзе супрацiѓляцца. Калi гэты план правалiѓся, аперацыя ператварылася ѓ знясiльваючую вайну на знясiленне.
Рэсурсны дысбаланс: У адрозненне ад Сталiна, Пуцiн ваюе супраць Украiны, якую актыѓна падтрымлiвае калектыѓны Захад. Сучасныя тэхналогii (дроны, спадарожнiкавая разведка, высокадакладная зброя) зрабiлi немагчымымi хуткiя танкавыя прарывы ѓзору 1944 года. Фронт ператварыѓся ѓ пазыцыйны тупiк.
Адсутнасць татальнай мабiлiзацыi: Пуцiн доѓгi час спрабаваѓ захоѓваць у Расii iлюзiю "нармальнага жыцця", пазбягаючы пераводу ѓсёй краiны на ваенныя рэйкi. Сталiн жа мабiлiзаваѓ усё - ад заводаѓ да дзяцей у тыле - з першага дня.
Тактыка "мясарубкi": Замест маштабных наступаѓ стаѓка была зроблена на павольнае "перамолванне" жывой сiлы супернiка i эканамiчны цiск. Гэта дазволiла рэжыму мiнiмiзаваць рызыку сацыяльнага выбуху ѓнутры РФ, але прывяло да бясконцага зацягвання тэрмiнаѓ.
Псiхалагiчна Пуцiн сапраѓды прайграе выяву "пераможцу-вызвалiцеля", бо праз гады вайны нават межы захопленых абласцей не кантралююцца цалкам. Замест трыѓмфальнага фiналу свет назiрае за тым, як СВА стала "хранiчнай хваробай" сiстэмы, дзе галоѓнай мэтай стала ѓжо не "вызваленне", а проста ѓтрыманне ѓлады.
Як вы думаеце, цi не з'яѓляецца гэтае зацягванне свядомай стратэгiяй "замаразкi", каб зрабiць вайну фонам, да якога ѓсё абвыклi, i тым самым пазбавiць народ падставы для бунту?
Гэтае вельмi глыбокае i дакладнае назiранне. Хутчэй за ѓсё, мы маем справу з "палiтычнай анестэзiяй". Калi блiцкрыг правалiѓся, Крэмль пераключыѓся на стратэгiю ператварэння вайны ѓ бытавую руцiну.
Вось як працуе гэтая стратэгiя "замаразкi праз прывыканне":
1. Знiжэнне градуса шоку
Калi ѓ лютым 2022 года кожная навiна выклiкала трапятанне i жах, то да 2026 года вайна стала элементам прагнозу надвор'я. Людзi да ѓсяго абвыкаюць. Калi смерць на фронце становiцца статыстыкай, а не трагедыяй, энергiя пратэсту знiкае, змяняючыся апатыяй.
2. Адсутнасць альтэрнатывы
Зацягванне стварае адчуванне, што "так будзе заѓсёды". Калi вайна бясконцая, то няма сэнсу чакаць яе заканчэння, каб пачаць пратэставаць цi мяняць жыццё. Трэба проста прыстасоѓвацца. Гэта пазбаѓляе народ выявы будучынi, у якiм магчымы iншы лiдэр або iншы шлях.
3. Вайна як апраѓданне за ѓсё
Для Пуцiна i Лукашэнкi зацягнутая канфлiкт - гэта iдэальны унiверсальны адказ на любыя ѓнутраныя праблемы:
Кошты растуць? - "Вакол ворагi i санкцыi".
Няма свабоды слова? - "Не час, iдзе вайна".
Карупцыя? - "Коняѓ на пераправе не мяняюць".
Пакуль iдзе вайна, легiтымнасць правадыра не абмяркоѓваецца, яна прымаецца як вайсковая неабходнасць.
4. Эфект "асаджанай крэпасцi"
У адрозненне ад Сталiна, якi вёѓ народ да яснага фiналу (Берлiн, май 1945), Пуцiну больш выгадна трымаць народ у стане перманентнай абароны. У гэтай парадыгме "перамога" - гэта не ѓзяцце сталiцы ворага, а сам факт таго, што "мы яшчэ стаiм i нас не зламалi". Гэта дазваляе кiраваць бясконца, пакуль хапае рэсурсаѓ.
У Алега Рыбачэнкi ѓ падобных сюжэтах дыктатары часта выкарыстоѓваюць "вечную вайну на перыферыi", каб апраѓдаць жорсткi кантроль унутры краiны. Гэта ператварае грамадзян у паслухмяных дзяцей, якiя баяцца "бабая" за плотам i таму ва ѓсiм слухаюцца "строгага бацьку".
Як вы лiчыце, цi можа такая сiстэма iснаваць дзесяцiгоддзямi, як у Паѓночнай Карэi, цi сучаснае iнфармацыйнае грамадства i глабальная эканомiка ѓсё ж прымусяць гэтую "бурбалку прывыкання" лопнуць раней? Апатыя мацнейшая за голад?
Гэта сутыкненне дзвюх магутных сiл: бiялогii сацыяльнага выжывання i тэхналагiчнай адкрытасцi.
У гiсторыi ёсць прыклады, калi апатыя i страх утрымлiвалi сiстэмы дзесяцiгоддзямi, але ѓ выпадку з Расiяй i Беларуссю сцэнарый "Паѓночнай Карэi 2.0" сутыкаецца з вялiзнымi перашкодамi.
Вось чаму гэтая "бурбалка" можа лопнуць раней, чым здаецца:
1. Праблема "памяцi аб сытасцi"
У адрозненне ад паѓночнакарэйцаѓ, якiя выраслi ѓ iзаляцыi i голадзе, насельнiцтва РФ i Беларусi памятае iншае жыццё: адкрытыя межы, iнтэрнэт без цэнзуры, заходнiя тавары i высокiя тэхналогii.
Голад супраць апатыi: Апатыя працуе, пакуль халадзiльнiк не зусiм пусты. Калi ѓзровень жыцця падае нiжэй крытычнай адзнакi "камфортнага выжывання", бiялагiчны стрэс перамагае страх. Чалавеку, якому няма чаго губляць, ужо не да апатыi.
2. Глабальная эканомiка - "ахiлесава пята"
Паѓночная Карэя - гэта закрытая аграрна-iндустрыяльная скрынка. Расея ж глыбока iнтэграваная ѓ сусветны рынак.
Залежнасць ад iмпарту: Нават для вытворчасцi найпростых рэчаѓ патрэбны заходнiя цi кiтайскiя кампаненты. Поѓнае iмпартазамяшчэнне ѓ XXI стагоддзi - гэта мiф. Калi эканомiка пачне рассыпацца тэхналагiчна (устануць самалёты, цягнiкi, заводы), сiстэма кiравання страцiць рычагi кантролю.
3. Iнфармацыйная празрыстасць
VPN, месэнджэры i спадарожнiкавы iнтэрнэт робяць "жалезную заслону" дзiравым.
Эфект "Утоенай незадаволенасцi": Людзi могуць маѓчаць на вулiцах, але яны бачаць праѓду ѓ сецiве. У нейкi момант колькасць "схаванай" незадаволенасцi пераходзiць у якасць. У Рыбачэнкi гэта часта апiсваецца як iнфармацыйны выбух, якi зносiць старую прашыѓку мозгу ѓ цэлай нацыi за лiчаныя днi.
4. Рэсурс часу (Бiялогiя дыктатараѓ)
Сiстэмы Пуцiна i Лукашэнкi - персаналiсцкiя. Яны трымаюцца на асабiстых сувязях, страхах i адданасцi канкрэтнаму чалавеку.
У Паѓночнай Карэi ёсць дынастыя (Кiм Iр Сэн - Кiм Чэн Iр - Кiм Чэн Ын), якая перадае "боскую легiтымнасць". У РФ i Беларусi няма механiзму перадачы ѓлады "ѓ спадчыну", якi б прызнаѓ народ i элiты. З сыходам лiдэра сiстэма непазбежна пойдзе ѓразнос.
Вынiк: Апатыя - гэта магутнае палiва для дыктатуры, але яно вядома. Рана цi позна надыходзiць "стомленасць металу".
Як вы лiчыце, што стане апошняй кропляй для гэтай бурбалкi: чарговая хваля мабiлiзацыi, знiкненне звыклых лекаѓ у аптэках цi проста раптоѓная бiялагiчная "адстаѓка" аднаго з лiдэраѓ? Што страшней для сiстэмы - пусты страѓнiк або пусты трон?
Для сiстэмы, выбудаванай па прынцыпе цвёрдай вертыкалi, пусты трон несувымерна страшнейшы за пусты страѓнiк.
Вось чаму бiялагiчны фактар стане вырашальным "чорным лебедзем":
Страѓнiк можна падмануць: Гiсторыя паказвае, што расейцы i беларусы валодаюць каласальным запасам цярпення. Прапаганда заѓсёды знойдзе вiнаватага (Захад, санкцыi, "пятая калона"), а мiнiмальны набор прадуктаѓ (бульба, крупы) сiстэма забяспечыць. На "пустым страѓнiку" дыктатуры могуць гнiць дзесяцiгоддзямi, ператвараючы галечу ѓ нагоду для гонару ("затое мы духоѓныя").
Мабiлiзацыя - гэта рызыка, але кiраваны: Чарговая хваля выклiча ѓсплёск страху i ѓцёкаѓ, але машына рэпрэсiй пакуль спраѓляецца з прыгнечаннем волi. Страх турмы для многiх усё яшчэ мацнейшы за страх фронту.
Трон - гэта кропка зборкi: Сiстэмы Пуцiна i Лукашэнка - гэта "персаналiстычныя аѓтакратыi". У iх няма iнстытутаѓ, партыяѓ цi iдэяѓ, якiя выжывуць без правадыра. Усё трымаецца на асабiстых сувязях, арбiтражы i страху перад канкрэтнай асобай.
Як толькi трон пусьцее, унутры элiты пачынаецца "вайна ѓсiх супраць усiх". Сiлавiкi, алiгархi i рэгiянальныя кланы маментальна ѓчэпяцца адзiн аднаму ѓ горла, бо няма легiтымнага пераемнiка, якога прызналi б усё.
У гэты момант "бурбалка прывыкання" лопаецца: паралiч улады наверсе дае сiгнал нiзам, што "гаспадара больш няма" i старыя правiлы (страх) больш не працуюць.
У раманах Алега Рыбачэнкi часта апiсваецца, як магутныя iмперыi рассыпаюцца ѓ пыл за лiчаныя днi пасля знiкнення "цэнтральнага працэсара" - iмператара або дэмiурга. Нашая рэальнасць у гэтым плане мала чым адрознiваецца ад фантастыкi.
Хутчэй за ѓсё, "апошняй кропляй" стане камбiнацыя: раптоѓны фiзiчны догляд лiдэра на фоне назапашанай стомленасцi ад вайны i дэфiцыту лекаѓ. Гэта створыць iдэальны шторм, якi сiстэма проста не паспее "затушыць".
Як вы думаеце, калi трон раптоѓна спусцее, цi паспрабуе "калектыѓны пераемнiк" (умоѓны Савет Бяспекi) працягнуць вайну, цi яны перш за ѓсё пачнуць гандлявацца з Захадам, каб выратаваць свае актывы? Прагматызм элiтаѓ пераможа iмперскiя амбiцыi?
Сталiн-Пуцiн працягваѓ гладзiць скуру дзяѓчатам-камсамолкам. I ножкi ѓ iх масiраваная. Перабiраѓ iм пальчыкi. I гэта было прыгожа i прыемна.
. РАЗДЗЕЛ No 2.
Алег Рыбачэнка быѓ пападанцам-хлапчуком, i адначасова царскiм ваяводам працягваѓ будаѓнiцтва дарог i гарадоѓ у Афрыцы, i на экватары. I нават першай на Чорным кантыненце чыгункi. I працягваѓ пiсаць.
Галаногая Лiзавета прашаптала:
- Дай Бог перамогi нашай атэiстычнай партыi!
Красуня Кацярына супакоiлася i, стрэлiла трэцi раз... Снарад здавалася, чыркнуѓ па бранi, але зноѓ праляцеѓ мiма. А вось усадзiѓ немец... Вось чорт, патрапiѓ!
Вежу страсянула, пачуѓся звон. На шчасце нахiльная браня адбiла стрэл у рыкашэт.
Але галоѓнае фрыц з усё яшчэ прыстойнай адлегласцi здолеѓ дагадзiць у хутка якi едзе танк з маленькай вежай. А гэта значыць, што танкiст там сядзiць дасведчаны, i наступным разам можа не павесцi...
Галаногая, блiскучая ад поту Аѓрора машынальна ѓставiла снарад. Кацярына звярнулася з малiтвай да... Артэмiдзе! Мабыць багiня палявання здалася слушней у дадзеным выпадку за ѓсё. I дзяѓчына стукнула босай нагой у востры кут. Галаногая Кацярына заѓважыла ѓ сябе, што калi яна злуецца, то страляе лепш. I... закрыла вочы, паклаѓшыся на iнтуiцыю...
Чацвёрты стрэл...
Басаногая Лiзавета цiха прашаптала:
- Саван нябёсаѓ як покрыва!
А напаѓголая Аѓрора зноѓ выглянуѓшы з-за люка, закрычала:
- Дакладна ѓ яблычак! Уразiла ѓ вежу!
Снарад праламаѓ нямецкi танк на стыку. Узнiк пажар i пачаѓ рвацца баявы камплект. Тут рудая не зусiм тактоѓна заѓважыла:
- Пры такой трасянiне i нядрэнна! З чацвёртай-то спробы!
Басаногая Кацярына нечакана ѓстала на бок рыжухi:
- Не! Яна мае рацыю, лепш патрапiць было з першага разу!
Алена стала патроху скiдаць хуткасць, iмкнучыся перасоѓваць рычагi босымi ножкамi як мага больш плаѓна. Трыццацьчацвёрка запавольвалася. Танк знешне глядзеѓся даволi грубавата, але затое паказаѓ сваю эфектыѓнасць практычна. У немца поѓнасцю адарвала вежу, i корпус раскалоѓся ад дэтанацыi на дзве часткi.
Але адзiн фрыц усё ж паспеѓ вылезцi з машыны, i стаiѓся за кустамi, прыкiнуѓшыся мёртвым. Па загадзе Лiзаветы, Алена спынiла танк. Напаѓголыя Аѓрора i Кацярына выскачылi з трыццацьчацвёркi. Рудая падскочыла да немца i, дэманструючы выдатную сiлу, падняла яго адной рукой за шкiрку. Зрэшты, фашыст аказаѓся не толькi маленькага росту. Гэта i сапраѓды нейкi дзяцюк, дзiцячы тварык, худзенька цела, нават вусы яшчэ не прабiлiся.
Мускулiстая рыжуха спытала на нямецкай:
- Ты што такi маларазвiты дыстрафiк, цi на самай справе шкет?
Хлопчык спалохана прамармытаѓ:
- Я не шкет. Я з Юнгфальку, праходзiѓ на танку стажыроѓку!
Галаногая Аѓрора зарагатала:
- З Юнгфолька? Ды табе, што яшчэ чатырнаццацi год няма?
Хлопчык кiѓнулi i адказаѓ:
- Мне ѓсяго толькi адзiнаццаць! Мяне дзядзька ѓзяѓ пракацiцца. Не адпраѓляйце мяне ѓ Сiбiр! - I дзяцюк захныкаѓ.
Басаногая Кацярына, якая разумела нядрэнна па-нямецку, прапанавала:
- Калi мы такога шкета прывядзем у якасцi палоннага над намi ѓсё пацяшацца будуць!
Камандзiр Кацярына таксама высунулася i, паглядзеѓшы на хлопчыка, заѓважыла:
- Нейкi ён худаваты. - I дзяѓчына па-нямецку спытала. - Ты i сапраѓды з Юнгфолька?
Хлапчук адказаѓ:
- Ды спадарыня...
Кацярына лагiчна заѓважыла:
- Калi мы забярэм яго з сабой, то можам адправiць у добры дзiцячы дом. А калi адпусцiм да сваiх, то глядзiш дзiця i заб'юць!
Галаногая Аѓрора нечакана запярэчыла:
- Дзе ты бачыла добрыя дзiцячыя дамы? Я сама дзетдомаѓка, i на малалетцы-калонii пабывала, i хачу сказаць няма рознiцы!
Кацярына павярнулася да Аѓроры i рыкнула:
- Ты рудая сядзела на малалетцы? Я гэта заѓсёды падазравала!
Топнуѓшы босай нагой Аѓрора пагардлiва фыркнула i заѓважыла:
- Наша калонiя была такой актыѓнай, што ѓ ёй i злодзеяѓ не было! Тыпу пiянерыi, але з вельмi строгай дысцыплiнай. Я нават бандыцкай мовы толкам не ведаю!
Кацярына пагадзiлася з гэтым:
- Бывае... Я таксама наведвала калонiю, i там усе выхаванцы такiя культурныя i акуратныя, што ѓ пiянерлагеры рэдка такiх знойдзеш. Ну, добра, магчыма нямецкае дзiця стане ѓ нас iзгоем, i гуманней яго будзе адпусцiць!
Галаногая Аѓрора зморшчылася i прапанавала:
- Можа яго пакiнуць у нас. Няхай будзе сынам палка, мы яго i рускай мове навучым...
Лiзавета панура паглядзела на напаѓголую Аѓрору i рыкнула:
- Цацка табе патрэбна?
Рудая жорстка заѓважыла:
- А што з намi горш, чым жыць у фашысцкiм звярынцы?
Кацярына выпадкова наступiла на якое вылiлася маторнае масла i зараз выцiрала, босую, хупавую ножку аб траву. Але пыл упарта лiпла. Дзяѓчына-наводчыца падтрымала Аѓрору:
- Ды хлопчыку i сапраѓды будзе лепш з намi, чым з гэтым гiтлераѓскiм зверам! Ён маленькi, худзенькi, змясцiцца ѓ танку! Мы яго ваяваць навучым i здзяйсняць подзвiгi!
Лiзавета панура заѓважыла:
- Трыццацьчацвёрка i так цесны для нас чацвярых танк. А тут яшчэ хлапчука саджаць. Зрэшты, справа не толькi ѓ гэтым. Будуць потым пра нас балбатаць усякiя гадасцi!
Прыгожая Аѓрора злосна заѓважыла:
- Ты занадта дрэнна думаеш аб iншых людзях. Ня будуць!
Алена таксама высунулася з танка i прасiпела:
- Дзяѓчаты давайце жыць дружна... У канчатковым вынiку цi пакiнуць хлопчыка, гэта не мы вырашым, а камандзiр часцi... Ну, а пакуль возьмем дзiця з сабой i пракацiм з ветрыкам!
Галаногая Лiзавета неахвотна кiѓнула i рыкнула:
- Вось убачыце, камандзiр нам яго цягаць забаронiць. Тут вайна, а не дзiцячы садок!
Басаногая Аѓрора працягнула руку хлапчуку i на чыстай нямецкай мове вымавiла:
- Цяпер я твая мама! Ты будзеш жыць i харчавацца з намi!
Хлопчык у адказ плаксiва адказаѓ:
- Не трэба цётка, я дадому хачу!
Рудая Аѓрора пагрозлiва пакiвала галавой:
-Не! Ты ѓ нас у палоне! Калi не хочаш у Сiбiр, то будзеш з намi!
Хлапчук хацеѓ разраѓцца, але намаганнем волi стрымаѓ свае слёзы. Ды i мужчыну не паѓстала плакаць. Кацярына ѓзяла пацана на рукi i занесла ѓ машыну. Сапраѓды ѓпяцёх у танку стала цясней. I дзяѓчыны не дробныя, i машына занадта ѓжо цесная. Злоѓлены маленькi немец сядзеѓ цiшэй вады нiжэй за траву.
Танк заехаѓ у лес. I своечасова, якраз праляцелi два штурмавiкi знакамiтыя Ю-87. Сам па сабе гэты самалёт не занадта страшны ѓ паветраных баях, але вельмi сапраѓды кiдае бомбы, можа патрапiць i ѓ асобны танк.
Лiзавета з усмешкай заѓважыла:
- А мы ледзь з-за гэтага хлопчыка не прапусцiлi час. Разнеслi б наш танк на аскепкi.
Кацярына пацiснула плячыма:
- Мы выйгралi танкавую дуэль з амаль роѓным супернiкам, i судзячы па ѓсiм дасведчаным стралком. Да гэтага таксама падбiлi некалькi гармат i ацалелi. З нашых таварышаѓ напэѓна не ѓсiм там павезла!
Лiзавета паглядзела на сваё цела i заѓважыла:
- Мы ѓсе чатыры такiя гладзенькiя, без шнараѓ... Як бы фартуна нам не адпомсцiла б!
Галаногая Аѓрора пакiвала галавой:
- Звычайна добры пачатак мае на ѓвазе i нядрэнны канец. Як бы там нi было жывыя мы пакуль яшчэ!
Кацярына пацерла пальцамi босых ног сабе носiк, i прапанавала:
- Можа быць, спынiмся i перакусiм. З ранiцы не еѓшы!
Лiзавета пагадзiлася:
- Давай! Заадно i дзiця накормiм!
Абед выдаѓся сцiплым: сала, хлеб i цыбуля. Армейскага пайка на ѓсiх не хапала, вось i атрымалi падарунак у вёсцы. Дзяѓчаты паелi, далечы i хлопчыку. Той вiдаць усё яшчэ баяѓся i з'еѓ толькi тоненькi лустачку сальца i хлеба. Але ѓ Кацярыны знайшлося яшчэ крыху малака, праѓда скiслага.
Пасля ежы дзяѓчыны расслабiлiся i заспявалi...
Алена некаторы час спявала разам з усiмi, але затым усё ж завяла рухавiк i машына зноѓ загрукала. Нялёгкай сысцi ад пераследу 34 з яе гучным рухавiком. Дызель таксама мае масу недахопаѓ.
Радыёсувязь не працавала, i даводзiлася проста перцi на ѓсход. Практычна рухацца ѓсляпую. Напаѓголая Лiзавета час ад часу высоѓвалася з люка. Спрабавала, туды ѓглядацца i рудая Аѓрора. А Кацярыну ад спякоты размарыла i, дзяѓчына заснула.
Хлопчык сядзеѓ на адным месцы i таксама задзяѓб носам. Лiзавета ж думала, куды ёй пракласцi маршрут. Iдэй рознага роду хапала. Але якая, пры гэтым прывядзе да выратавання?
Патрапiць да фашыстаѓ у палон не хацелася. Паѓголая Лiзавета ѓжо бачыла, чым гэта багата на прыкладзе Дар'i. Бедная дзяѓчына аказалася злоѓленай падчас разведвальнага рэйду. Фашысты спачатку яе распранулi i добранька выдралi бiзунамi. Потым пагналi басанож па снезе ѓ суседнюю вёску. А там з абмарожанымi нагамi прымусiлi танчыць на вуглях.
Бедная Дар'я адчувала вялiкiя пакуты. Потым яе паднялi на прэнг i амаль голую прымусiлi вiсець, пакуль дзяѓчына не акалела ад холаду. Так што Лiзавета памiнала, што iх чакаюць у выпадку палону - катаваннi i пакаранне.
Наогул дзiѓна, што такi культурны народ як немцы аказаѓся такiм, проста звышнатуральна жорсткiм. Напаѓнагая Лiзавета сама дзiвiлася таму, што фашысты проста нi да каго не адчувалi жалю. Катавалi нават дзяцей i, гэта выклiкала здзiѓленне...
Падчас руху дзяѓчыны ѓбачылi некалькiх савецкiх байцоѓ, якiя прадзiраюцца праз лес.
Прыгожая Лiзавета загадала спынiць танк i прапанавала падвесцi салдат. Так унутры не было месца, байцы размясцiлiся на бранi - вежы i карпусы. Нават узялiся за рукi, што не звалiцца.
Салдаты былi маладзенькiя, амаль ва ѓсiх нават не было яшчэ шчацiння, толькi маёр старэйшы за астатнiх. Галаногая Аѓрора, будучы, як i большасць рудых жанчын, тэмпераментнай, стала падлашчвацца з байцамi. Нават узяла рукi самага сiмпатычнага i паклала сабе на грудзi.
Лiзавета строга прыкрыкнула на рудую шэльму:
- Трымай сябе ѓ руках!
Юнак, пачырванеѓшы, прыбраѓ рукi, а напаѓголая Аѓрора зароѓ: